Roze olifant

Met verlamde vingers zat ik maandagavond achter mijn toetsenbord. Net geconfronteerd met het bericht dat de 27-jarige man die aangehouden is op verdenking van betrokkenheid bij de verdwijning van Anne Faber (25) uit Utrecht dezelfde man is die in de nacht na Koninginnedag in 2010 in Nijkerk twee meisjes van 16 en 17 jaar verkrachtte. Aan het einde van de straf die hij daarvoor uitzat, verbleef hij in een forensische psychiatrische inrichting in Den Dolder, waar hij gaandeweg meer vrijheden kreeg en af en toe naar buiten mocht. Eigenlijk wilde ik daar helemaal niet over schrijven, maar als een roze olifant bleef het onderwerp in mijn hoofd opduiken.

 

Er waren genoeg onderwerpen om over te schrijven de afgelopen week. Over de verkiezing van het beste logo bij het merk 'Lekker Nijkerk', dat ineens overal opduikt. Op de entreeborden van onze stad, in kranten, op sociale media, op toonbanken in winkels, op bierviltjes in horeca. Maar maandagavond dacht ik: lekker belangrijk. Over de eerste resultaten van Nijkerks poging om beleid meer 'bottom-up' vorm te geven: Samen aan zet. En de reacties daarop. Maar maandagavond dacht ik: dat komt nog wel een keer. Over het eindeloze geklets over de grasmaaiende schaapskudde (die zaterdag ook nog eens losbrak), de vele helikopters boven Nijkerk en de veel te vroeg afgestoken stukken (illegaal) vuurwerk, die de gemoederen in de Facebookgroep 'Je bent een echte Nijkerker als...' nogal bezig kunnen houden. Maar maandagavond dacht ik: ging het daar nu ook maar gewoon over.

 

Ik ben bang dat die olifant niet alleen in mijn hoofd zat. Het was ook een beetje 'the pink elephant in town'. Het digitale gesprek onder Nijkerkers ging er in elk geval wel over. Dat heeft mooie kanten. Net als in de periode na de schokkende berichten over de moord op Romy en de vermissing en dood van Savannah leven Nijkerk en de rest van Nederland nu intens mee met de familie en vrienden van Anne. Maar de schaduwkant van het gechat over deze nieuwe zaak - die Nijkerk zijdelings raakt - kan me gestolen worden. En daarom blokkeerde ik maandag achter mijn laptop. Want ik weet dat ik daar eigenlijk ook aan meedoe als ik er wel over schrijf. Natuurlijk mag je praten over dat wat je bezig houdt. Maar zullen we het online (voor velen zichtbare!) rechercheren en rechtertje spelen, het verbanden leggen en (voorbarige) conclusies trekken en het speculeren over de emoties die dit bericht losmaakt bij de slachtoffers van toen deze keer achterwege laten?

Nelleke den Besten.