Paranoïde

Als je eenmaal hebt aangegeven te zullen stoppen met het schrijven van een wekelijkse column, dan komen de reacties los. Waarom joh? Kun je niet maken! Ik lees 'm elke week. Stop je tijdelijk? Geen zin meer? Zal m'n oma niet leuk vinden... En zelfs iemand die zei: ,,Dan hoeven ze bij mij de Stad Nijkerk ook niet meer door de brievenbus te gooien.'' Dat soort korte vragen en opmerkingen krijg je dan.

Er zal heus wel een andere columnist komen en ja, of die het goed doet, dat is niet aan mij. Iedere schrijver heeft nu eenmaal zijn of haar eigen stijl en publiek en daar kun je en moet je vooral niets aan veranderen. Na Cactus komt er wellicht wel een Madeliefje. Misschien zit Niekark daar wel op te wachten. Niet wekelijks die stekelige en kritische meningen over politici. Nee, een Madeliefje dat zachtjes, teder, liefdevol en met fluwelen pen schrijft over personen en zaken die zich in onze gemeente bewegen en voordoen. 'Make Love not War'. Een beetje flowerpower en niet dat cynische en altijd kritische aan de kaak stellen van zaken. Een columnist(e) die geneigd is alles met de mantel der liefde te bedekken.

Misschien gaat Niekark wel een heel andere tijd tegemoet zonder Cactus en zeggen we binnenkort: ,,Was hij maar tien jaar eerder gestopt.'' Het kan allemaal, de tijd zal het leren. Misschien duikt Cactus wel op in een andere krant. Waarom niet? Toptransfers in de sportwereld zijn heel gewoon, waarom niet in de wereld van columnisten? De tijd zal het leren.

Dit is in elk geval vooralsnog de op één na laatste column, die van woensdag 14 juni 2017. Het getal 14 duikt weer op. Dat heeft wel een heel wrange en lugubere bijsmaak gekregen. Bij 14 denk ik als eerste aan de legende Johan Cruijff. In Nijkerk en Bunschoten staat het getal 14 sinds de afgelopen Pinksterdagen vooral voor twee jonge meisjes die bruut werden vermoord en vervolgens als vuil gedumpt. Veertien jaren jong! Onmenselijk. Weerzinwekkend. Monsterlijke jonge mensen die in ons midden leven. Ze zijn er, maar herken ze maar eens op tijd! Een bizarre gedachte. Romy en Savannah, bloemen geknakt in de lente van 2017. Zijn we nog wel veilig? Kunnen onze kinderen en kleinkinderen nog zonder gevaar over straat, naar school, naar de sportvereniging?

Wat kunnen we er aan doen? We moeten ook niet in een paranoïde samenleving terechtkomen waarin we ieder moment denken achtervolgd, in de gaten gehouden of bedreigd te worden. Dat is ook geen leven. Maar dat we op moeten letten met wie onze kinderen contacten onderhouden, hoe hun gedrag op social media is en dat we ze op bepaalde momenten en tijden niet zomaar alleen de straat op sturen, tja, dat is wel duidelijk. En niet alleen in deze weken, nee, laten we daarin niet verslappen. Het zal een ingebakken gewoonte moeten worden van oplettendheid, voorzichtigheid en alertheid.

Cactus.