Onsterfelijk

Op mijn studentenkamer in Rotterdam was 14 jaar geleden een cactus de enige plant. Voor mij was dat ideaal. Ik had geen groene vingers, de zorg voor flora was aan mij niet besteed. Als ik iets groens in huis wilde halen dat een kans van slagen had, moest het een plant zijn die onder barre omstandigheden zou overleven. En cactussen, die gingen nu eenmaal nooit dood.

 

Vandaag verschijnt de eerste column van mijn hand in De Stad Nijkerk. De timing had niet ongelukkiger kunnen zijn. Want mijn voorganger - Cactus - is 19 augustus overleden. Wie weet in zo'n situatie echt wat je moet zeggen of schrijven? Toch is het ook raar om de schrijver, die het zo'n 20 jaar onder dat pseudoniem volhield, onbesproken te laten.

 

Cactus wist voor de zomer al wie hem (toen nog: waarschijnlijk) op zou volgen en heeft daar in zijn voorlaatste schrijfsel in deze krant (hypothetische) aandacht aan geschonken. Ik citeer: "Er zal heus wel een andere columnist komen en ja, of die het goed doet, dat is niet aan mij (…) Na Cactus komt er wellicht een Madeliefje. Misschien zit Niekark daar wel op te wachten. Niet wekelijks die stekelige en kritische meningen over politici. Nee, een Madeliefje dat zachtjes, teder en liefdevol en met fluwelen pen schrijft over personen en zaken die zich in onze gemeente bewegen en voordoen. 'Make Love not War'." De uitsmijter van die alinea - "een columnist(e) die geneigd is alles met de mantel der liefde te bedekken" - was niet perse aardig bedoeld. Misschien wilde hij mij ermee uit de tent lokken. Maar vandaag geef ik hem postuum gelijk en zal ik lief zijn. Uiteindelijk zal de tijd leren of ik echt in zijn hokje te vangen ben.

 

"Iedere schrijver heeft nu eenmaal zijn of haar eigen stijl en publiek en daar kun je en moet je vooral niets aan veranderen", herhaal ik zijn eigen woorden uit die column op 14 juni dit jaar. Ik had Cactus zijn podium zeker nog tientallen jaren gegund. Maar de wijsheid die 14 jaar geleden op mijn studentenkamer al niet opging, blijkt ook nu weer te cliché. Ook cactussen kunnen doodgaan, soms veel te vroeg. Maar laat dit een schrale troost zijn voor zijn vrouw, kinderen en alle anderen die door dit intense gemis getroffen zijn: iemand die 20 jaar op eigen wijze 'randverschijnselen' optikt, heeft zichzelf allang onsterfelijk gemaakt.

 

Nelleke den Besten