Ik zie, ik zie...

,,O mama, nu zit de stoomboot óók nog vast", constateerde mijn dochtertje vorige week met enig gevoel voor dramatiek. Nadat ze in het Sinterklaasjournaal massaal pakjes overboord had zien waaien, keek ze op YouTube een aflevering van vorig jaar. Moeiteloos koppelde ze de verhaallijnen aan elkaar. Toen meester Klaas de volgende dag in een vijver bij school drie pakjes uit het water viste, liepen kinderen er 's middags rond op zoek naar meer. En zaterdagmorgen, nog voor de goedheiligman in Nijkerk voet aan wal zette, zagen wij met z'n tweetjes ook in de vijver in Paasbos een pakje drijven. Dat bleek helaas een leeg melkkarton (help me onthouden dat we het daar ook nog eens over moeten hebben: wáárom gooit iemand zijn lege melkpak in het water?!). Kortom, wij zitten van top tot teen in de sintbeleving.

 

Het kinderbrein is sterk en flexibel, de spanning prikkelt de fantasie. Voor alles wat het geloof aan het wankelen brengt, is er een verklaring. Dat merkte ik vijftien jaar geleden al toen ik het feest vierde met de vrijwilligersgroep in Nes Ammim (Israël), waar ik een jaar woonde. De kinderen waren er notabene bij toen Sint en zijn Pieten zich omkleedden en nog viel het recht te praten. Want de échte Sinterklaas was op dat moment natuurlijk in Nederland, dus kregen wij daar de hulpversie.

 

Op de populaire Facebookpagina 'What's up je Boterham' ontdekte Tobias (7) iets raars aan de man met de lange, witte baard: ,,Ik denk dat het verhaal van Sinterklaas nep is" - ,,Waarom denk je dat?" - ,,Het is onmogelijk dat Sinterklaas zo oud is. Er is nog nooit een mens zo oud geworden" - ,,Wat denk je zelf?" - ,,Ik denk dat Sinterklaas liegt over zijn leeftijd en dat hij veel jonger is. Daarom plakt hij natuurlijk ook die baard op, zodat 'ie ouder lijkt!"

 

Elk jaar neem ik me voor niet te schrijven over de discussie die we allemaal zat zijn. Vorig jaar deed ik dat - weliswaar op een andere plek - wel en kreeg ik de reactie dat het in Nijkerk geen issue is. Maar waarom nemen ook in Nijkerk dan zoveel mensen deel aan het gesprek dat grote mensen vaak op harde, nare toon (online) voeren over de kleur van de Pieten? Ik word daar verdrietig van. Daarom kies ik er vandaag voor juist de kinderen aan het woord te laten. Als ik naar hun opmerkelijke hersenspinsels en gedachtenkronkels luister, geloof ik meer dan ooit in Sinterklaas! Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet en de kleur is... magie! Het Sinterklaasfeest heeft zoiets magisch dat ik ervan overtuigd ben dat het elke verandering overleeft en dat het ooit echt een feest van ons allemaal is.

 

Nelleke den Besten.