Des aanstoots.....

Zo, de laatste column van dit jaar. Is je inspiratie opgedroogd Cactus? Welnee, maar ik vind het voor 2016 wel mooi geweest. Met mijn vorige column 'Pientere Patries' ontlokte ik raadslid Henk de Greef van de Onzichtbare Partij zelfs een open brief. Leuk, op de grens van het nieuwe jaar een raadslid dat in de pen klimt en zijn dankbaarheid toont dat hij en zijn politieke geloofsbroeders en -zusters nog net even, via een column weliswaar, het nieuws halen en zodoende de anonimiteit van hun 'politieke onzichtbaarheid' ontvluchten. Goed verhaal trouwens, chapeau.

De laatste column van het jaar, een soort oudejaarscolumn. Wat valt er te melden? Om Henk tegemoet te komen wil ik natuurlijk de vrijwilligers van de ijsbaan noemen, en die van het Glazen Huys, en de initiatieven van 'samen aan zet', de binnenstad en weet-ik-veel welke vrijwilligers nog meer. Mantelzorgers, UWV, jeugdleiders, verenigingsbestuurders en -vrijwilligers, gastvrouwen, buschauffeurs...... te veel om op te noemen. Ook in Niekark. Gelukkig wel. Ze worden het cement van de samenleving genoemd. Vooral politici laten geen gelegenheid onbenut om vrijwilligers de hemel in te prijzen. Terecht. Of het altijd gemeend is of puur uit politiek winstbejag, dat laat ik in het midden. Veel vrijwilligers vertoeven ook in Niekark in volstrekte anonimiteit. Ze bezoeken zieken en bejaarden en doen allerlei onzichtbare klussen. Ze staan nooit vooraan om dankjes te vergaren. Het zijn de Niekarkse raspaarden die de haver verdienen maar het meestal niet krijgen. Als er straks weer lintjes uitgereikt worden aan ambtenaren die hun pensioen gehaald hebben, politici die een jaar het pluche hebben mogen voelen of lokale notabelen, geen fabrieksarbeider zijnde, die afscheid nemen van hun goedbetaalde functie, dan is de onzichtbare mantelzorger een patiënt steunkousen aan het aantrekken of iemand aan het verschonen. Voor hem of haar geen slingers aan de wand en al helemaal geen lintje.

Op het moment dat ik dit schrijf komt een tengere oudere mevrouw mijn kamer op. Ze is vrijwilligster bij het UMC en vraagt of ik een appeltje, banaantje of wellicht wat ander fruit wil hebben..... 'Doet u mij maar een banaantje', zeg ik. UMC? Ja, inderdaad, UMC, Utrecht, ik knal met een paar gecompliceerde nierstenen des aanstoots en aanverwante artikelen het jaar 2016 uit........

Allemaal de beste wensen, een mooi, liefdevol, gelukkig, succesvol en bovenal gezond 2017.

Cactus.