De mazzel

Een zomerse week. Mooi moment om de iPad aan de wilgen te hangen. 21 juni 2017. De langste dag. Eigenlijk helemaal geen leuke dag, immers, de dagen worden hierna weer korter. Dat zullen we niet meteen merken, maar toch. We gaan, om het eens heel negatief te benaderen, weer richting winter. En dat schrijft hij terwijl de mussen dood van het dak van de 'uitkijktoren' van Bad Bloemendal vallen met temperaturen die de dertig graden naderen of zelfs overschrijden. Waar was u 29 jaar geleden op 21 juni? Wat een vraag! 21 juni 1988. Ik weet het nog heel goed. Met een stel getrouwen was ik in Hamburg. Om precies te zijn, in het Volksparkstadion. Een onvergetelijke dag. Daar vond een Blitzkrieg plaats. Oranje won met 2-1 van West-Duitsland en werd een paar dagen later Europees Kampioen door Rusland te verslaan. De revanche van 1974 was een feit en Cactus was erbij samen met Evert Buitenhuis, Theo Kamperman en André Plomp. Wat een belevenis, wat een ontlading, het ultieme gevoel van winnen. De moffen in eigen huis verslagen. 's Nachts met de bus terug naar Nederland en eenmaal thuisgekomen, het zal rond 07.00 uur geweest zijn, ging de telefoon. 'Ja, met je vader. Mooi hè!' Verder zei hij niets. Om het maar wat eufemistisch uit te drukken, mijn pa had het niet zo op de moffen en deze historische overwinning van Oranje wilde hij toch even delen met zijn zoon. Mooi moment. Dat vergeet je niet meer en het is nu ingelijst in deze laatste column voor de eeuwigheid.

'We zullen je missen Cactus', was een reactie die ik ontving nadat ik had aangekondigd te gaan stoppen met Randverschijnsel. Ach, er zullen heus mensen zijn die het gaan missen, vast en zeker. Maar hele volksstammen slaken vandaag een diepe zucht van verlichting. Politici bijvoorbeeld. Eindelijk verlost van de vreselijke dinsdagavonden waarop in hun hoofden maar één ding speelde: 'Zou ik morgen aan de beurt zijn?' Wat zou die akelige Cactus nu weer voor narigheid over mij aan het papier toevertrouwen? Ik, politicus, of politica, die toch de beste bedoelingen heeft met Niekark en de Niekarkers...... Die tijden zijn nu voorbij. Tenzij de redactie van de Stad Nijkerk een columnist weet te vinden die er nog een schepje bovenop doet. Laten we het hopen.

De laatste alinea na bijna twintig jaar veroorzaakt bij mij geen waterlanders, ook geen sentimenten. Ik schreef mijn ding en zoals u weet heeft een columnist een grote mate van vrijheid. Dat is het mooiste. Dat je kunt en mag schrijven wat je wilt. Dat we in zo'n land leven. Frank Sinatra zong het al: 'I did it my way' en zo is het. Ik schreef het op mijn manier en een ander doet het weer op zijn of haar manier. Wellicht vindt u heus nog wel weer eens een schrijfsel van mijn hand terug in deze krant. Dat hoeft niet per se een column te zijn. We zien wel. En anders kunt u altijd nog eens kijken op de website www.hahaschrijverij.nl. Voor bij de open haard op een donkere en kille winteravond.

Laat ik het verder kort en op z'n Niekarks houden: de mazzel.

Het was mij een waar genoegen en voorzover dat wederzijds is, mooi meegenomen.

Cactus.