Aan de Wilgen

Na bijna twintig jaar schrijverij in de Stad Nijkerk en bijna duizend columns verder, hang ik de pen, of de iPad kan ik tegenwoordig beter zeggen, binnenkort aan de wilgen. Ik ben uitgeschreven, heb alle onderwerpen die betrekking hebben op Niekark wel zo'n beetje beschreven en bemerk dat het wekelijks een grotere opgave wordt om niet in herhaling te vallen of onderwerpen aan te snijden die er eigenlijk niet of nauwelijks toe doen. Dan wordt het flauw, vervelend, melig, daar zit de lezer niet op te wachten. Menig politicus zal bij het lezen van deze eerste zinnen een zucht van verlichting slaken. De woensdagen zullen nooit meer hetzelfde zijn. Nooit meer dat onbestemde en zenuwachtige gevoel bij het wakker worden van 'zou ik vandaag aan de beurt zijn?' Natuurlijk stop ik niet abrupt, dat schijnt slecht te zijn voor het schrijversbrein. Afbouwen is het devies, langzaam maar zeker wennen aan het idee. Geen deadlines meer. Misschien nog wel zo af en toe een lezenswaardig artikel over Niekark produceren, maar geen wekelijkse verplichtende column meer. Het kan ook wel, bijna twintig jaar onafgebroken inspiratie putten uit wat zich in de Niekarkse samenleving afspeelt of zou moeten afspelen. Duizend columns is door de jaren heen toch een brei van naar schatting om en nabij de vierhonderdduizend woorden....... Als je het snel zegt dan lijkt het niets, peanuts. Maar aan alles komt een einde. En hopelijk zullen er creatieve geesten in Niekark zijn die op dit moment hebben gewacht. Die maar wat graag de pen overnemen om wekelijks hun mening, ideeën, grieven en wat dies meer zij aan 'het volk' mede te delen door middel van een column, een met regelmaat verschijnend, kort stukje proza van een bepaalde auteur (columnist) in een krant of tijdschrift gepubliceerd. Zo luidt een definitie van een column. De columnist heeft een grote mate van vrijheid, het is de kunst daar goed mee om te gaan. Daar hebben we de eindredactie voor en anders de rechter. Met beide ben ik de afgelopen jaren niet in aanraking geweest over de inhoud van mijn columns.

Alhoewel columns niet allemaal een maatschappelijk effect hadden zijn er wel enkele schrijfsels geweest die niet onopgemerkt bleven. Te denken valt aan de column 'Jazeker, die kolere apotheker'. Die viel zelfs in de (BDU) prijzen en leidde tot het vertrek van de kolere apotheker. Dat het voor velen tegenwoordig nog steeds geen pretje is om aan het loket van de apotheek te moeten horen dat de gewenste medicijnen niet meer worden geleverd maar wel een goedkopere variant of dat er fors bijbetaald moet worden hoef ik geen enkele Niekarker te vertellen. De columns met het mooiste effect zijn en blijven naar mijn mening toch degenen die hebben geleid tot de verkiezing van onze Toren tot de Mooiste van Nederland. Dat nemen ze ons niet meer af, die prijs hebben we voor eeuwig in ons bezit!!

Zo, de kogel is door de kerk, de Toren sparen we uiteraard. U kunt vast wennen aan het idee dat Cactus er binnenkort mee stopt. Tegen Niekarkers die bij het lezen van deze column al afkickverschijnselen voelen opkomen zou ik willen zeggen: 'loop even bij de apotheek binnen, daar hebben ze vast wel een middeltje......'

Cactus.